چیزهایی که رضا طایفی می نویسد
برگ ها در سفرند
تا به گورستانی گل آلود بماسند و بمیرند
عشق ها در گذرند
تا به بن بست خودشیفتگی ها بیفتند
نه نوازشی نه قراری
هرجایی من کجایی
رخت هایت بر بند غریبگی آویزند
چشمها به آنها دوخته ماند
دست به دست در جنگلی بودیم
درختهای بلند قامتِ ماشین و چهره و خوشی
تو همانجا گم شدی
مــزن چــوب رَد به پـــا و سـرم
که من آتشی زیر خاکسترم
مترسان مرا از مترسک چو
زاغ من از روی دام تو هم می پرم
چیزی برای گفتن
جایی برای ماندن
جانی برای دادن
خاکی برای مردن
عشقی برای بودن
گر مانده باشد اینجاست
خاکستر سکوتی
بر آتش وجودت خوابیده است اما
جاوید گشته جیغت
بر پرده ی تمدن
ای پاره حلق گمنام
کاریکاتوری که می بینید تمثالی از چهره پف آلود میر حسین موسوی است که از خوابی بیست ساله برخاسته اند.این کاریکاتور را برای نشریه ایرانیان که در سطح دانشگاههای کشور توزیع می شود، کشیده ام. امید است ایشان هر چه سریعتر ضمام امور را به دست گرفته و برای مملکت خود مفید فایده قرار گیرند!
راستی اکنون بنده سربازی کچل و آش خوار می باشم که در مرخصی به بهانه کنکور کارشناسی ارشد به سر می برم.
سرانجام گردباد
سربازی کله ما را هم به کام کچلی فرو برد. از آنجا که بنده تا چند روز
دیگر به زیر پرچم شرف یاب می شوم و به یاری حضرت بخت دوره آموزشی را در
نیروی هوایی ارتش_تهران (کد 176) خواهم گذراند، بنابراین از خوشحالی این
آهنگ را پیشکش می کنم و با قلبی آرام از میان شما می روم!
آهنگ مربوطه را که "Air Force" نام دارد، از ایـــــــــــنــــــــــــجـــــــــا نیز می توانید دانلود کنید.
مخور چایی شـــبانگه تنگت آیو مــزن بر ســـیم آخـر نــنـگت آیو
بسوزد از پشـــیمانی طحالت پری در حوض غم بی شُرت و مایو
اصولا با بالا رفتن سن قوای بسیاری از کارها کاهش یافته و در صورت نجنبیدن ،انسان مچاله خواهد شد و به توده ای از ترسها و سرخوردگیها شباهت پیدا خواهد کرد تا انسانی عادی. بنابراین :
ندیدم روی خوش از زندگــانی پتو بر کلّه و اشکی نهانی
الا ای تف بر این پوسیده بازی مــــــرا لازم بود منزل تکانی
راستی پیر ما ،پیر کودکان ،پیر نوستالژیک ،خدای حسنی، که برای خودش دسته گلی بود، مُرد. دوسالانه ادبی دانشجویی بود. دانشگاه تهران ،سال 85. یک پرس چلو جوجه را کامل و بی زحمت خورد و ما را پند می داد. اصلا به او مرگ نمی آمد گر چه موهایش سفید بود، باری سبیل سپیدش اعتباری بود . از همه چیز می دانست و حافظه اش از همه بهتر کار می کرد. اما خوب "منوچهر احترامی" مُرد و رفت.
سرانجامش رسید و رخت بربست خودش رفت و کتابش ماند در دست
کجایی ای خداوند شـــلـمـرود مرا با خود ببر تا قبر در بست
عکس : امیر هاشمی
وقتی آسمان روی بیابانهای ایران ابری می شود و بیابان آماده بارش است، کله آدم به تازگی ِ سیابیشه نوازش می شود.
ریتم این آهنگ ۴/۵ است. ریتمی که در تصنیف های ایرانی بارها به کار رفته و بسیار تکان زا است!
به دلیل کم کردن حجم فایل صوتی جهت روانی آپلود و دانلود، کیفیت صوتی بسیار پایین آمده است. ببخشید.
چنانچه در دانلود از گوگل ناتوان هستید آهنگ را از ایـــــــــــــــــــنــــــــجـــــــــا گوش کنید.
